Photo Gallery

Nijmegen. tekst wkrotce...

Valkhof mostek w Nijmegen

W półcieniu ciszy

między igłami światła

rodzi się dzień —nie głośno,

lecz jak oddech, który ktoś zostawił w powietrzu.

Drzewa stoją jak strażnicy snu,

a ich ramiona splatają niebo z ziemią

w zieloną modlitwę.

Tu czas nie płynie —on się wsłuchuje.

Każdy promień to ścieżka bez kroków,

każdy cień to opowieść, której nikt nie wypowiedział.

I tylko serce, jeśli ucichnie,

zrozumie nagle,

że było tu już kiedyś —zanim nauczyło się tęsknić. "

To zdjęcie wygląda jak szept lasu uchwycony w pół oddechu.

Między smukłymi pniami drzew światło przesącza się jak złoty pył — nie wpada tu gwałtownie, tylko delikatnie opada, jakby bało się zakłócić ciszę. Gałęzie zwisają miękko, tworząc zieloną zasłonę, przez którą świat wydaje się odrobinę bardziej tajemniczy, jakby ukrywał coś tylko dla uważnych oczu.

Powietrze zdaje się tu żyć własnym rytmem — można niemal poczuć jego chłód i wilgoć, zapach igliwia i ziemi. Każdy promień słońca wygląda jak ścieżka prowadząca gdzieś głębiej, w miejsce, gdzie czas zwalnia i myśli przestają się spieszyć.

To nie jest zwykły las. To chwila zawieszona między rzeczywistością a snem — miejsce, w którym natura mówi najciszej… ale najprawdziwiej.

To mejsce magiczne utkane ze światła i ciszy. Promienie słońca nie spadają tutaj z nieba, lecz jakby rodziły się pomiędzy drzewami, rozkwitając w powietrzu niczym złote oddechy niewidzialnych istot. Każda igła, każda gałązka drży lekko, jakby ktoś przed chwilą przeszedł tędy boso, zostawiając po sobie tylko miękkie poruszenie przestrzeni.

Zieleń nie ma jednego odcienia — pulsuje, oddycha, przelewa się jak spokojne morze zamknięte wśród pni. Światło i cień splatają się tu w cichy taniec, którego rytm zna tylko ziemia.

Gdzieś pomiędzy tym wszystkim ukryta jest tajemnica — nie do odkrycia, lecz do odczucia. Jakby czas zapomniał tu płynąć, a rzeczywistość rozsunęła się na chwilę, by pokazać swoją bardziej subtelną, niemal świętą warstwę.

Jeśli zatrzymasz się wystarczająco długo, możesz odnieść wrażenie, że las patrzy na ciebie…
i że pamięta coś, czego ty dopiero zaczynasz się domyślać. 🌿✨

"Między progiem a światłem

uchylone drzwi

oddychają ciszą —

jakby znały sekret powrotów i wyjść.

Wnętrze trzyma jeszcze ciepło dłoni,

spokój filiżanek, echo niedopowiedzianych słów.

A tam — za szkłem —zieleń rozlewa się jak obietnica,

słońce zszywa liście złotą nicią,

czas gubi kroki. Krzesło czeka, lekko przechylone,

jakby ktoś wstał na moment i już nie wrócił taki sam.

Stoisz między:tu — gdzie jesteś,i tam —

gdzie wszystko dopiero się zaczyna.

I tylko jedno drgnienie wystarczy,by stać się ruchem,

by stać się światłem. "

To zdjęcie jest jak uchylony moment między dwoma światami. Wnętrze milczy — spokojne, oswojone, zatrzymane w ramie drzwi, które jeszcze pamiętają dotyk dłoni. A za nimi… świat rozlewa się zielenią i światłem, jakby natura właśnie świętowała coś cicho i bez świadków.

Słońce tańczy po liściach, rozrzucając złote refleksy, które zdają się zapraszać, kusić, obiecywać coś więcej niż tylko widok. Krzesła stoją niedbale, jakby ktoś przed chwilą wstał — może zostawił niedopowiedzianą rozmowę, może tylko wyszedł na chwilę, by zanurzyć się w tym świetle. Powietrze między wnętrzem a ogrodem jest napięte jak struna — pełne przejścia, decyzji, cichego "już zaraz".To granica między tym, co znane, a tym, co żywe i nieprzewidywalne.

Jeśli je przekroczysz, nie wejdziesz tylko do ogrodu —wejdziesz w chwilę, która może coś w tobie obudzić.

truskawki... tekst wkrotce

tekst wkrotce...

Moje trzy zdjecia i wiersz Marjolein Pieks , "Droga do Kleve" , 2014

pewien projekt ktory nie doszedl do skutku...

tekst wkrotce...

tekst wkrotce

tekst wkrotce, Styl Impresjonistyczny

Rumianek. Impresjonistyczny styl.

tekst wkrotce

upal...

tekst wkrotce

tekst wkrotce...

Tekst wkrotce....

To zdjęcie to prawdziwy festiwal delikatności, gdzie natura zdaje się szeptać różowymi płatkami. Kaskada Różanego Świtu: Kwiaty przypominają zastygłe w czasie krople porannej zorzy, które gęsto spływają po niewidocznych, ciemnych pędach. Każdy pąk to obietnica, a każdy rozwinięty kwiat – małe arcydzieło ulotności.

Bal u Królowej Ogrodu: Obraz wygląda jak radosny tłum baletnic w puszystych, wielowarstwowych sukniach. Ich różowe stroje odbijają ostatnie promienie słońca, tworząc ciepłą aurę, która zdaje się rozświetlać mrok kryjący się w głębi krzewu.

Splecione Westchnienia: To nie tylko kwiaty, lecz żywy gobelin utkany z czułości. Płatki, ciasno ułożone obok siebie, zdają się szukać wzajemnej bliskości, tworząc bezpieczną przystań spokoju i subtelnej elegancji. Całość emanuje kojącą harmonią – to obraz ogrodu, który oddycha pięknem, nie prosząc o nic w zamian.

tekst wkrotce...

test wkrotce

tekst wkrotce

Kot. ;-) tekst wkrotce...

fragment pomnika w Nijmegen obok parku Valkhof upamietniajacy budowe linii kolejowej pomiedzy Kleve a Nijmegen "Eendracht maakt macht" Hasło "Jedność czyni siłę" jest historycznie związane w Nijmegen z nazwą klubu Eendracht (założonego w 1900 r., później połączonego z NEC) oraz Pomnikiem Kolejowym z 1865 r. na Valkhofplein.

Rotterdam

Czarny Labedz w parku

Mloda matka z dzieckiem na reku u fryzjera

podczas wystawy mody Jean paula Gaultier w Rotterdamie ,

na zdjeciu moj stary podpis gdy uzywalam imienia Catharina Eva

Umberto Eco podczas podpisywania swojej ksiazki w Kosciele Stevenskerk w Nijmegen w 2012 roku. Otrzymal wtedy od burmistrza penning - Medal Miasta Nijmegen.